Mijn zoektocht

Als kind vroeg ik mij altijd af waar ik was? Had vaak het gevoel, ergens te zijn, wat ik niet goed herkende, niet kon plaatsen. Wat doe ik hier? Het was een onbestemd, unheimisch gevoel. Er leek iets niet te kloppen maar ik wist niet wat

Ik begreep de wereld om mij heen niet goed. Als kind voelde ik mij er niet tussen passen. Iedereen was altijd druk en met van alles bezig. Waardoor ik het gevoel kreeg, dat ook ik van alles moest doen. Dat dit blijkbaar erg belangrijk was.

Van binnen rees de vraag: Is het niet voldoende dat ik besta? Wordt ik pas gezien, of gewaardeerd als ik ergens goed in ben, als ik iets bijzonders presteer? Krijg ik dan pas aandacht, heb ik dan pas bestaansrecht?

In de puberteit ben ik mij gaan aanpassen, d.w.z. ging ik proberen met “Het Leven” mee te doen. Zoals het blijkbaar hoorde! Het heeft even geduurd eer dit een beetje ging lukken maar ik bleef altijd een afgescheiden gevoel houden bij alles.

Later kwam de oplossing plotseling in zicht. De droomprins op het witte paard! Als ik die had gevonden, dan zou mijn afgescheiden gevoel en eenzaamheid voorgoed verdwenen zijn. Maar 2 scheidingen later en 4 kinderen rijker, wist ik dat ook dit HET niet was. DAT waar ik naar op zoek was, of dacht te missen, kon geen partner mij geven.

Toch wist ik vrij vroeg dat ik het bij mezelf moest zoeken en ben ik rond mijn twintigste met Transcendente Mediatie begonnen. Ik wilde niet afhankelijk zijn voor mijn geluk, van iets buiten mij daar ik besefte dat alles buiten mij, ook weer kon gaan.

Tijdens mijn huwelijken, ging ik op het spirituele pad verder. Zeker toen ik ging voelen, dat de relaties niet zo waren, als dat ik had gehoopt en ging allerlei therapieën en spirituele opleidingen volgen. Mijn partners en mijn kinderen werden mijn goeroes.

Waar was ik zelf niet in Liefde en waarom was ik boos en gefrustreerd en bleef ik maar steeds dat gevoel van afgescheiden zijn behouden. Waarom was ik niet echt gelukkig?

Na mijn eerste scheiding ben ik naar het Sidhadorp in Lelystad verhuisd. Daar ben ik mij intensief gaan bezighouden met Advaita. De belangrijkste vraag is hier: Wie of Wat ben Ik? Letterlijk betekent het: Niet Twee of wordt Non Dualiteit genoemd.

Dit werd mijn passie, ik voelde dat hier het antwoord op mijn vragen en zoeken verscholen lag.

De eerste kennismaking was een satsang met Isaac Shapiro in Amsterdam. Daarna ben ik bij Hans Laurentius terecht gekomen en heb ik vele advaitaboeken verzwolgen. Later diverse satsangs bezocht van o.a. Gangaji, Unmani, Tony Parsons, Jeff Foster en ben ik een paar keer naar Mooji in Portugal afgereisd.

Zoals ik mij als kind aangetrokken voelde tot Jezus, is het nu Ramana Maharishi, met zijn directe boodschap, zijn lieve ogen, zijn manier van Zijn en leven (zoals het beschreven is) die mijn hart het meeste raakt! Waarbij ik diepe herkenning voel.

Want ook ik word blij, als ik in de stilte en vrede kom en heel de wereld en mezelf, los kan laten en besef dat er in essentie werkelijk niets te doen is. Dat wat ik ben, ten diepste, niets doet, alleen maar Is. En dat alles goed is.

Maar het gaat niet om letterlijk niets doen en stil zijn. Het gaat erom te ontdekken, dat je de Stilte zelf bent. Voor mij zit hier de verlossing, van dat altijd knagende gevoel.

Het weten alleen is uiteraard niet voldoende. Deze realisatie wordt niet zomaar bereikt, vanwege al onze overtuigingen en programmeringen die in ons zitten en we wel degelijk denken steeds de persoon, de doener te zijn bij alles wat er gebeurt.

Byron Katie is voor mij een levend voorbeeld van iemand die actief in het leven staat en in totale vrijheid en pure liefde, het leven omarmt, hoe alles ook loopt of zich ontvouwt.

Zo heb ik meer mensen die mij inspireren, op hun eigen wijze met allemaal hun eigen manier van verwoorden. Overal voel ik wel dezelfde boodschap in, al komt deze bij iedereen, op een andere manier naar buiten.

Waar het mij om gaat is dat we gelukkiger worden, blijer in het leven kunnen staan maar ook eerlijker en echter worden, zonder andere of jezelf te veroordelen. Dat we steeds meer onszelf durven en kunnen zijn en begrip en respect krijgen voor alles en iedereen om ons heen.

Wat vaak pas gebeurt, als je alles eerlijk in jezelf hebt durven zien en voelen, al je pijn, je eigen frustraties, je boosheid, hoe jij probeert van buitenaf het geluk naar je hand te zetten, de controle wil houden over veel dingen. Hoe angst en schuld vaak je leven beheersen. Dat je beseft dat heel veel andere mensen ook zo leven en inziet dat dit geen vrijheid is en het werkelijk gelukkig zijn, zo niet gevonden wordt.

Dat we kunnen worden wie we (al) zijn, niet alleen ten diepste maar tegelijkertijd, ook als mens met ons karakter en talent of uniekheid.

Als we ontdekken wie of wat we ten diepste zijn, heeft angst geen plek meer in ons bestaan en zijn we vrij om ons op een natuurlijke manier te uiten, wat zich wil laten uiten en vrij om te doen, wat je wel of niet wil doen en is Het Liefde die Het Leven leidt.

Voor mij nog steeds een weg ernaar toe, lijkt het? Ook al is er geen weg, wordt er gezegd en bestaat er geen tijd en geen jij en geen ik en is Liefde al alles wat er is.

Wat ik kan aanvoelen …

als ik bewust even heel stil ben …

Zonnige groet,
Karin

Blogs

Geen Resultaten Gevonden

De pagina die u zocht kon niet gevonden worden. Probeer uw zoekopdracht te verfijnen of gebruik de bovenstaande navigatie om deze post te vinden.